เด็กดื้อ(ที่ไม่ใช่เด็ก)... มีเสน่ห์ตรงไหน ทำไมหลายคนชอบเด็กดื้อ?

อาการดื้อ ถ้าเกิดกับเด็ก(ที่หมายถึงเด็กจริงๆ) เป็นอาการที่มาพร้อมภาพความปวดหัว
แต่ถ้าเกิดขึ้นกับเด็ก(ที่ไม่ใช่เด็กล่ะก็...) บางทีก็เป็นที่ชื่นชอบของใครหลายคน
เคยสงสัยไหมว่าทำไม?


🔷🔶จริงๆ ไม่ว่าจะเป็นเด็กหรือผู้ใหญ่ การดื้อเกิดจากปัจจัยที่ไม่ค่อยจะแตกต่างกัน

- ในวัยเด็ก ดื้อเป็นพัฒนาการตามวัยที่บ่งชี้ว่าเด็กกำลังเข้าสู่ช่วงวัยที่กำลังคิดได้ด้วยตัวเอง กำลังเรียนรู้ที่จะใช้เหตุผล ในการตัดสินใจ ผู้ใหญ่ก็เช่นกัน

- สิ่งที่แตกต่างระหว่างเด็กกับผู้ใหญ่คือพัฒนาการทางด้านการควบคุมอารมณ์ 

- อาการดื้อที่เกิดขึ้นในวัยผู้ใหญ่จึงกลับกลายเป็นสิ่งที่น่ารัก น่าสนใจ มีเสน่ห์ ในบางสถานการณ์เพราะอยู่บนพื้นฐานความเชื่อว่าการแสดงออกถึงการดื้อนั้นผ่านการพิจารณามาอย่างดีแล้ว เขาหรือเธอจะสามารถควบคุมมันไม่ให้เกิดการแสดงออกต่อไปที่รุนแรงเหมือนอย่างที่เกิดกับเด็ก ไม่มีการร้องไห้งอแงทำลายข้าวของ

🔷🔶แล้ว เสน่ห์ที่ว่ามันคืออะไรกันล่ะ?

1. จุดเริ่มต้นมาจากพัฒนาการของผู้ใหญ่ในเรื่องของการควบคุมตนเอง ซึ่งในพัฒนาการนั้นบางครั้งก็ทำให้ความเป็นผู้ใหญ่เกิดขึ้นพร้อมกับการสูญเสียความเป็นตัวเองหรืออาจจะถึงขั้นเสแสร้ง ไม่แสดงตัวตนที่แท้จริงออกมา พอถึงครั้งที่ผู้ใหญ่แสดงอาการดื้อ สิ่งนี้แหละที่จะทำให้เกิดความรู้สึกในทางตรงข้าม ---> อาการดื้อในวัยผู้ใหญ่กลับกลายเป็นการแสดงความเป็นตัวของตัวเอง ความจริงใจ ความมั่นคงทางความคิดและหรือการตัดสินใจในเส้นทางที่เลือก แล้วกลับกลายเป็นเสน่ห์ในที่สุด (แต่ไม่ใช่ในทุกสถานการณ์) 

2. ต่อมาคือความรู้สึกคาดการณ์ไม่ได้ ฉันพูดไปอย่างนี้แต่เธอดื้อทำอีกอย่าง เกิดความรู้สึกท้าทาย ได้ลุ้น เกิดสภาวะความรู้สึกใกล้เคียงกับการเจอเรื่องไม่คาดฝัน เรื่อง Surprise ต่างๆ (แต่ต้องไม่ข้ามเส้นความปลอดภัย เช่น ถ้าอีกฝ่ายหนึ่งบอกว่า ฉันรู้สึกว่าตอนนี้ความเร็วรถมันมากเกินไป แล้วอีกฝ่ายหนึ่งยังคงดื้อหรือรับมือด้วยความรู้สึกท้าทาย ใช้ความเร็วในการขับขี่มากขึ้นไปอีก แบบนี้ก็อาจข้ามเส้นความปลอดภัยไปอยู่ในจุดที่เป็นอันตราย)

3. ความกล้า สิ่งขับเคลื่อนหลักในชีวิตเราคือความกลัว เราใช้เวลาในแต่ละวันติดตามข่าวหรือเล่น social media นานๆเพราะกลัวตกข่าว เราทุ่มเทกับการประกอบอาชีพทำงานเก็บเงินเพราะกลัววันหนึ่งไม่มีเงินซื้อปัจจัยสี่หรือชีวิตที่สุขสบาย สิ่งที่เอาชนะความกลัวหรือท้าทายความกลัวได้คือความกล้า และความกล้าในการแสดงความต้องการของตัวเองในข้อ 1 และความกล้าในการเผชิญสถานการณ์ที่ไม่คาดฝันในข้อ 2 ก็ได้สะท้อนมาในอาการดื้อที่เกิดขึ้น

🔷🔶ไม่มีอะไรดีโดยแท้หรือแย่อย่างถาวร ทุกอย่างอยู่ที่การปรับตัว ปรับใช้ให้เหมาะสม เด็กดื้ออาจจะดูน่ารัก แต่ถ้าการแสดงออกนั้นเลยจุดของความไม่น่ารักไปแล้วล่ะต้องทำอย่างไร? 
สำหรับเด็ก การรับมือเด็กดื้อมีพื้นฐาน 3 ขั้นตอน คือ

1. ผู้ใหญ่(กว่า)หรือผู้เลี้ยงดู ต้องสงบสติอารมณ์ตัวเองเสียก่อน

2. สงบสติอารมณ์อีกฝ่าย ด้วยการสบตาแล้วสะท้อนระดับของสถานการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยน้ำเสียงโทนนิ่ง 

3. สำหรับเด็กที่เบื้องหลังพฤติกรรมดื้อเกิดจากการทดสอบกรอบที่ผู้ใหญ่วางไว้ว่าตัวเองสามารถทำอะไรได้มากแค่ไหน ผู้ใหญ่ต้องเพิกเฉยไม่กระทำแม้กระทั่งในข้อ 2 คือการพูดซ้ำ หากเด็กร่ำไห้ก็ต้องอดทนเพิกเฉย 

สำหรับผู้ใหญ่ การรับมือกับเด็กดื้อ(ในวัยผู้ใหญ่) ก็อาจใช้ขั้นตอน 3 อย่างข้างต้นได้ แต่มีความละเอียดอ่อนที่ต้องปรับใช้ให้เหมาะสมเป็นรายบุคคล ตามพื้นฐานพัฒนาการทางอารมณ์ และความสามารถในการคิด วิเคราะห์ ด้วยหลักการเหตุผลที่ซับซ้อนมากกว่าเด็ก

🔷🔶ทั้งนี้ทั้งนั้นโดยส่วนตัวรู้สึกว่า "คำว่าดื้อมีวาระซ่อนเร้นอยู่"

+ มันเกิดขึ้นในความสัมพันธ์ของคนขั้นต่ำ 2คนขึ้นไป ที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งมีความคาดหวังให้อีกฝ่ายทำอะไรตามที่คิด

- อยากให้ลูกเชื่อฟัง ทำตามกรอบที่พ่อแม่วางไว้

- อยากให้อีกฝ่ายขับรถด้วยความปลอดภัย และหรือเคารพกฎจราจร


+ การกระทำที่ไม่มีความคาดหวังร่วมด้วย ภาษาพูดที่ใช้ก็จะเป็นไปอีกอย่าง เช่น

- เป็นตัวของตัวเอง

- เอาแต่ใจตัวเอง

- มีความหนักแน่น

- จริงใจ

- เป็นต้น

ความคิดเห็น

บทความที่ได้รับความนิยม